ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ପରମ୍ପରାରେ ଘିଅର ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ରହିଛି। ଗରମ ରୁଟିରେ ଘିଅ ଲଗାଇ ଖାଇବା ଅନେକଙ୍କର ପସନ୍ଦ। ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଘିଅକୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଆସୁଛି। ସୀମିତ ପରିମାଣରେ ଘିଅ ଖାଇଲେ ଏହା ଶରୀରକୁ ଶକ୍ତି ଦେବା ସହ ପାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସହାୟତା କରିପାରେ। ଘିଅରେ ଥିବା ଚର୍ବି ଖାଦ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେଟରେ ରଖିବାରେ ସହାୟତା କରିପାରେ। ଘିଅ ହେଉଛି ଚର୍ବିର ଏକ ଉତ୍ସ। ଏହାରେ ଅଧିକ କ୍ୟାଲୋରି ଥିବାରୁ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣରେ ମଧ୍ୟ ଶରୀରକୁ ଶକ୍ତି ମିଳିଥାଏ। ରୁଟି ସହ ଅଳ୍ପ ଘିଅ ଖାଇଲେ ଭୋଜନର ଶକ୍ତିମୂଲ୍ୟ ବଢ଼ିଥାଏ ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେଟ ପୁରା ଅନୁଭବ ହୁଏ। ରୁଟି ସହ ଚର୍ବି ଖାଇଲେ ଖାଦ୍ୟର ପାଚନ ଓ ଅବଶୋଷଣର ଗତି ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇପାରେ। ଫଳରେ ରକ୍ତରେ ଶର୍କରା ବଢ଼ିବାର ଗତି କିଛି ପରିମାଣରେ ଧୀର ହୋଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଘିଅ ମଧୁମେହର ଚିକିତ୍ସା କରେ ନାହିଁ। ମଧୁମେହ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରୁଟି ଓ ଘିଅର ପରିମାଣ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଘିଅରେ ଚର୍ବି ଥିବାରୁ ଚର୍ବିରେ ଦ୍ରବଣୀୟ କେତେକ ଭିଟାମିନ୍ର ଅବଶୋଷଣରେ ଏହା ସହାୟକ ହୋଇପାରେ। ଘିଅରେ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣରେ ଭିଟାମିନ୍ A, E ଓ K ଭଳି ପୋଷକ ଉପାଦାନ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ। ତେବେ ହାଡ଼ ମଜବୁତ କରିବା ପାଇଁ କେବଳ ଘିଅ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ; କ୍ୟାଲସିୟମ୍, ଭିଟାମିନ୍ D ଓ ସନ୍ତୁଳିତ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ଘିଅରେ ଥିବା କିଛି ଚର୍ବି ଓ ଆଣ୍ଟିଅକ୍ସିଡାଣ୍ଟ ଶରୀରକୁ ପୋଷଣ ଯୋଗାଇଥାଏ। ଏବଂ ଘିଅ ଖାଇଲେ ଚର୍ମରେ ଚମକ ବଢ଼େ। ଘିଅ ଉପକାରୀ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅଧିକ କ୍ୟାଲୋରି ଓ ସ୍ୟାଚୁରେଟେଡ୍ ଫ୍ୟାଟ୍ର ଉତ୍ସ। ତେଣୁ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଖାଇବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜର ସମଗ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶାରୀରିକ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ସୀମିତ ପରିମାଣରେ ଖାଇବା ଭଲ। ବିଶେଷକରି ମଧୁମେହ, ଅଧିକ କୋଲେଷ୍ଟେରଲ୍ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ହୃଦ୍ରୋଗ ସମସ୍ୟା ଥିଲେ ଖାଦ୍ୟରେ ଘିଅର ପରିମାଣ ବଢ଼ାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଡାକ୍ତର କିମ୍ବା ପୁଷ୍ଟିବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ନେବା ଉଚିତ।
