ମୃତ୍ୟୁ… ନାଁ ଶୁଣିଲେ ମନରେ ଭୟ ସହ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ । ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ କ’ଣ ମଣିଷକୁ କିଛି ସଙ୍କେତ ମିଳେ? ଶେଷ ସମୟରେ କ’ଣ ଅନୁଭବ କରେ ମଣିଷ?
ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସଂଳାପ ମାଧ୍ୟମରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଶରୀରକୁ ନେଇ ଅନେକ କଥା କୁହାଯାଇଛି। ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟତର ହେଲେ ଶରୀର ଓ ମନରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଯାଇପାରେ । ମାନ୍ୟତା ରହିଛି, ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟତର ହେଲେ କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଇପାରେ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହାକୁ ଯମଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ସହ ଯୋଡ଼ି ଦେଖାଯାଏ ।
ଶେଷ ସମୟରେ ମୃତ ପରିଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ନାଁ ନେବାର କଥା ମଧ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତାରେ ରହିଛି। ଏହାକୁ ଆତ୍ମା ସାଂସାରିକ ଜୀବନଠାରୁ ଅଲଗା ହେବାର ସଙ୍କେତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । କୁହାଯାଏ, ଶେଷ ସମୟରେ ପିଲାଦିନ, ପରିବାର ଓ ଜୀବନର ପୁରୁଣା ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିପାରେ । ଧାର୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହାକୁ କର୍ମର ହିସାବ ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି ।
କିଛି ମାନ୍ୟତାରେ ଆଲୋକ, ରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ ଅସାଧାରଣ ଦେଖାଯିବାର କଥା ରହିଛି। ତେବେ ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥତା, ଔଷଧ କିମ୍ବା ଅମ୍ଳଜାନର ଅଭାବରୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅନୁଭୂତି ହୋଇପାରେ । ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟତର ହେବା ସମୟରେ ଶରୀରରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଶାରୀରିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇପାରେ ।
ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ପୂର୍ବଭଳି ଅନୁଭବ ନ ହୋଇପାରେ । ଏହା ସହ ଗନ୍ଧ ଚିହ୍ନିବା କ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ କମିଯାଇପାରେ । ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ସହ ଜଡ଼ିତ ମାନ୍ୟତାରେ ଏହାକୁ ଶରୀରର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୁର୍ବଳ ହେବା ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି ।
ଅନ୍ୟପଟେ, ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ଗୁରୁତର ଅସୁସ୍ଥତା ଏବଂ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ସ୍ୱାଦ, ଗନ୍ଧ, ଶୁଣିବା ଓ ଦେଖିବା କ୍ଷମତାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିପାରେ । ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟତର ହେବା ସମୟରେ ଶରୀରର ତାପମାତ୍ରା କମିବା କାରଣରୁ ହାତ ଓ ଗୋଡ଼ ଥଣ୍ଡା ପଡ଼ିପାରେ । ଶ୍ୱାସ ନେବାର ଢଙ୍ଗରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିପାରେ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ ଦୁର୍ବଳତା ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ।
ଅନେକ ଗୁରୁତର ରୋଗୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ୱାସ ନେବା ସମୟରେ ଗଳାରୁ ଘରଘର ଭଳି ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିପାରେ। ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତାରେ ଏହି ଶାରୀରିକ ପରିବର୍ତ୍ତନଗୁଡ଼ିକୁ ଆତ୍ମା ଶରୀରଠାରୁ ଅଲଗା ହେବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି । ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ଏଭଳି ଅନେକ ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତାର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି । ତେବେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚିତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ସଙ୍କେତ ବୋଲି ଧରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ।
