୨୦ରୁ ୩୦ ବର୍ଷ ବୟସକୁ ସାଧାରଣତଃ ଜୀବନର ଉତ୍ସାହଭରା ସମୟ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି, ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ଥାଏ। ତଥାପି ଅନେକ ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅବଧି ଚିନ୍ତା, ଚାପ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାରେ ଭରିଥାଏ। କ୍ୟାରିୟର, ଜୀବନର ଦିଗ ଓ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଚାପ ଏହାର ଏକ ପ୍ରମୁଖ କାରଣ। ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଭବିଷ୍ୟତର ସମ୍ଭାବନା ଅନେକ ଥିବାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିକଳ୍ପ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗିଥାଏ। କେଉଁ କ୍ୟାରିୟର ବାଛିବେ, କେଉଁ ଦିଗରେ ଆଗେଇବେ ଏବଂ କୌଣସି ନିଷ୍ପତି ଭୁଲ ହୋଇଯିବ କି ନାହିଁ, ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶା ଓ ସମାଜର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିଜକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ବଢ଼ାଇପାରେ।
ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହ ମଣିଷର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେ। ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ବିଷୟରେ କ’ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି କିଛି ମାତ୍ରାରେ କମିପାରେ। ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସମସ୍ୟା ଦୂର ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବ ମଣିଷକୁ କେଉଁ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଓ କେଉଁ କଥାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟତା ଦେଇଥାଏ। ଜୀବନର ଅନୁଭବରୁ ମିଳୁଥିବା ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ତୁରନ୍ତ ମିଳିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ସେହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁଯୋଗକୁ ହାସଲ କରିବା କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭୁଲକୁ ବିଫଳତା ଭାବିବା ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ନୁହେଁ। ସମୟ ସହ ମଣିଷ ନିଜ ଅନୁଭବରୁ ଶିଖି ଅଧିକ ବାସ୍ତବବାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଗଢ଼ିପାରେ।
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅନେକ ସମ୍ଭାବନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସହ ଅନେକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଥାଏ। ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହ ସୁଯୋଗର ସଂଖ୍ୟା କମ୍ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ମହତ୍ତ୍ୱ ରଖେ, ତାହାର ବୁଝାମଣା ବଢ଼ିଥାଏ। ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟତା ମଣିଷକୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଚାପରୁ ଦୂରେଇ ନିଜ ଜୀବନର ପ୍ରାଥମିକତା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣରେ ସହାୟତା କରିପାରେ। ଏହି ଜୀବନ ଶିକ୍ଷାର ମୁଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି, ବୟସ ବଢ଼ିବା କେବଳ ସମୟର ଗତି ନୁହେଁ, ଅନୁଭବ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାର ବିକାଶର ଏକ ପ୍ରକ୍ରିୟା। ଯୁବାବସ୍ଥାର ଚାପକୁ ନେଇ ନିଜକୁ ଦୋଷ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ନିଜ ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ଶିଖିବା ଦରକାର। ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ନିଜ ପାଇଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିବା ଓ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେବା ହିଁ ଏହି ଲେଖାର ପ୍ରମୁଖ ଶିକ୍ଷା।
