ପିତୃପକ୍ଷ ଆସିଲେ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ମରଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନକୁ ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ସାମ୍ନାକୁ ଆସେ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆତ୍ମାର ଗତିକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି। ଏହା ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆତ୍ମା ନିଜ ପରିବାର ଓ ଘର ପ୍ରତି ଥିବା ମୋହ କାରଣରୁ ପୁଣିଥରେ ପରିବାର ନିକଟକୁ ଫେରିଥାଏ ବୋଲି ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ରହିଛି। ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯମଦୂତ ଜୀବାତ୍ମାକୁ ଯମଲୋକକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ସେଠାରେ ଆତ୍ମାର ଜୀବନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବ ହୁଏ। ମଣିଷର କର୍ମ ଅନୁସାରେ ତା’ର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ ବୋଲି ଏହି ଧାର୍ମିକ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିବା କୁହାଯାଇଛି।
ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ରହିଛି ରହସ୍ୟ
ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରାୟ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଥାଏ ବୋଲି ମାନ୍ୟତା ରହିଛି। ଏହାପରେ ପ୍ରାୟ ୧୩ ଦିନର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଧି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ଆତ୍ମା ନିଜ ପରିବାର, ବନ୍ଧୁ ଓ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ନିକଟରେ ରହି ସେମାନଙ୍କ ଶୋକକୁ ଦେଖୁଥାଏ ବୋଲି ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସରେ କୁହାଯାଏ।ଏହି ସମୟରେ ପରିବାର ପକ୍ଷରୁ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁକ୍ରିୟା କରାଯାଏ। ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, ପିଣ୍ଡଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୃତକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ‘ପ୍ରେତ ଶରୀର’ ଗଠନରେ ସହାୟତା ମିଳେ। ଦଶମ ଦିନରେ ପିଣ୍ଡଦାନ ସହିତ ଏକାଦଶ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନ, ଜଳ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦୀପ ଆଦି ଦେବାର ପରମ୍ପରା ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ।
୧୩ ଦିନର ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ପରେ ଆତ୍ମାର ଯମଲୋକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ବୋଲି ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟ ମଣିଷର କର୍ମ ଅନୁସାରେ ହୋଇଥାଏ ବୋଲି ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି। ଅର୍ଥାତ୍, ଜୀବନରେ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କର୍ମର ପ୍ରଭାବ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ ବୋଲି ଏହି ପରମ୍ପରାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ। ପିତୃପକ୍ଷ ସମୟରେ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନକୁ ତେଣୁ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ତେବେ ଆତ୍ମାର ଏହି ଗତି ସମ୍ପର୍କିତ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଧାର୍ମିକ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ପରମ୍ପରାରେ ଥିବା ମାନ୍ୟତା, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାବେ ପ୍ରମାଣିତ ତଥ୍ୟ ଭାବେ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
